جلیقه کوتاه خورشید نوآر جایی است که نور خود را در تاریکی به یاد میآورد.

این نیمرخ کوتاه که با ابسیدین سیاه و نقرهای کمرنگ بافته شده، هندسه خاموش خورشیدهای باستانی را در خود جای داده است - نقوش شمسه که مانند صورتهای فلکی در سراسر بدنه کاشیکاری شدهاند. هر الماس و ستاره هشتپر به صورت نخ میدرخشند و نقشههای خورشیدی را که زمانی پارچههای بیابانی را از خراسان تا مکران زینت میدادند، به یاد میآورند.

در امتداد لبهی لباس، سکههای کوچک نقرهای مانند خورشیدهایی که در مدار میچرخند، میدرخشند - محافظ، درخشان، و مایهی آرامش.

تضاد پارچه - بافت سایهدار در مقابل دوخت کمرنگ - جلیقه را به ابزاری برای انعکاس تبدیل میکند. جلیقه به دنبال درخشش نیست؛ بلکه اجازه میدهد نور آن را پیدا کند.

به زبان تکانه، خورشید نوآر مطالعهای در پارادوکس است: درخشش از طریق خویشتنداری، تاریخ از طریق مینیمالیسم. این اثر بین کیهانشناسی و خیابان در حرکت است - قطعهای شبانه که با نبض روز زمزمه میکند، و توسط کسانی پوشیده میشود که افق خود را دارند.