خط سرو از نیمرخ سرو - نماد باستانی پارسی از ظرافت، استقامت و ریتم عمودی - الهام گرفته شده است. یک جلیقه کوتاه.

دوختهای ساختاریافتهی جلیقه، بازتابی از بالا آمدن سرو است و هر دوخت، همراستایی آرامی را بین بدن و زمین ایجاد میکند. پنلهای سبز خزهای به لبههای سرخابی تا میشوند، همگراییای از خویشتنداری و ضربان - خاک و شکوفه. هستهی سیاه، فرم را محکم نگه میدارد و به آن سکون میبخشد.

این اثر خطاب به کسانی است که بین دقت شهری و حافظه اجدادی در رفت و آمد هستند - نوازندگان، موزهداران، شاعرانی که در تقاطع هنر و وضوح زندگی میکنند.

در زبان تکانه، سرو لین جامهای از متانت است - که برای پوشیدن در مواقعی که فرد نیاز به یادآوری درستی و استواری دارد، نه از طریق سفتی و سختی، بلکه از طریق ریتم و آهنگ، در نظر گرفته شده است.